En veturinn ætlaði að taka létt af stað í höfuðborginni, smáveigis frostrósir kysstu heimilisfólkið á morgnanna en voru á undanhaldi þegar leið á daginn - þvílík fegurð  - pastellitaður himinn dag eftir dag og ekki fannst húsmóðurinni verra að rölta í gegnum miðbæinn á hverjum morgni og anda að sér miðborgara(rottu)lífinu. Og inn á milli og alltaf þegar færi gafst las hún og las - því að annars varð hugur hennar stirður og það gat brotist út í ógurlegum skapsveiflum sem bitnuðu yfirleitt á þeim nánustu. Og hún saug í sig fræðin og hugsaði "þvílík synd að eiga ekki allan tímann í heiminum til að stútera allt það sem til er" en innst inni vissi hún þó að þannig yrði hún aldrei fullkomlega sátt við lífið.... því það voru þessi litlu ólíku brotabrot sem gerðu hana að því sem hún var....

og það var þess vegna sem hann elskaði hana svona ógurlega heitt :)

Megi veturinn koma með öll sín gráu hár og færa okkur yl og von um öryggi.

En allt voru þetta að sjálfsögðu lúxusvandamál miðað við þá baráttu sem flestir áttu í þessa stundina, og húsmóðirin átti stundum erfitt með að halda aftur af tárunum þegar bárust fréttir af fólki sem átti hvorki ofan í sig né án - áttu hvorki fyrir besníni til að skutlast né námskeiðum fyrir börnin sín til að skutla þeim í......

Hún í leit í aftursætin á píanósnillinginn og fimleikastjörnuna sem biðu áköf eftir að hefja nýja önn (sá stutti vildi bara fá að byrja í skóla - en þar gat húsmóðirin því miður ekki orðið við óskunum) og hún hugsaði til allrar þeirrar handavinnu í heimilisbókhaldinu sem þau hjónin voru að vinna við þessa stundina til að geta veitt börnunum sínum allt það besta til að þau gætu blómstrað og ræktað hæfileika sína.

Húsmóðirin mátti viðurkenna að hún hafði ekki mikið vit á hlutbréfakaupum, hagnaði eða vísitöluútreikningum en þegar hún sá gleðina sem skein úr áköfum augunum í aftursætinu vissi hún þarna hafði hún gert góð kaup.....

og síðan vonaðist hún eftir að Pollýanna myndi snúa við hið snarasta með haustlægðunum eða já, bara Mary Poppins....ef hún væri komin með bílpróf.

- kostar skóladót fyrir tvö grunnskólabörn, þegar búið er að endurnýta allt sem til er á heimilinu

- er upphæðin sem 5 manna fjölskyldan hefur eytt í læknaheimsóknir sl. tvo mánuðina

- er matur fyrir 5 í viku - því húsmóðirin er hagsýn og húsfaðirinn töframaður í eldhúsinu

- kosta tvenn pör af skóm og ein þunn peysa á 7 ára skólastrák

- er leikhúsferð á Kardimommubæinn ef engan á að skilja útundan

- dugar nákvæmlega fyrir pensilínskammti fyrir tvo fullorðna og eina stálpaða stúlku

- er nóg fyrir 10 orkedíum í Húsasmiðjunni- fást í öllum stærðum og gerðum

- dugar fyrir öðru sjónglerinu í gleraugu húsmóðurinnar (það gæti verið töff að vera með einglyrni)

- er c.a. árin sem mun taka þau skötuhjú að greiða upp skuldir sínar

......svona er Ísland í dag - sökkar feitt

p.s.

Lýsi eftir Pollýönnu - hún hvarf til Kanada eða Noregs frétti ég

Húsmóðirin hafði þurft að vera frumleg í ýmsu öðru en grafískum teikningum liðinn veturinn, hafragrautur og hollusta var höfð í fyrirrúmi og allt sem ekki var lífsnauðsynlegt var látið sitja á hakanum - s.s. skorið vel við nögl - en ó, hvílík sæla þá að upplifa vorið og sumarið þar sem slakað er á höftunum og frelsið felst í öðru en að rándýrum afþreyingum borgarlífsins. 

En nú var rökkrið aftur farið að skríða inn í hugarfylgsni húsmóðurinnar og smátt og smátt fór hún að undirbúa átök næsta veturs....efins um eigin mátt.

Elsku Góa okkar, til hamingju með afmælið, það er erfitt að ímynda sér að þú hafir einu sinni verið svona lítil - því í augum okkar hefurðu alltaf verið stór.

megi hlýja og kærleikur umvefja ykkur og benda öllu svartnætti á brott. 

En stundinn rann að sjálfsögðu upp og stoltur vakti morgunhaninn heimilisfólkið fyrir allar aldir á afmælisdeginum sínum, heimtaði sömu lúxusmeðferð og keisarinn, bróðir hans, hafði fengið nokkrum dögum áður. Það var þó ljúf sú staðreynd að vera mun eldri en keisarinn. 

Og hún knúsaði litla strákinn sinn og sagði honum, í hundraðasta sinn, söguna af því þegar hann kom í heiminn, uppi á tuttugustu og sjöttu hæð á Herlev hospital og hann var svo svarthærður að ekki kom til greina að barnið yrði kallaður Máni heldur leitaði Hrafninn hann upp og festist við..... og það ískraði í honum hláturinn þegar hann heyrði söguna af því þegar hann var 3ja ára og var eins og Krumminn - hafði falið allt glingur og skart og smápeninga undir dýnunni á rúminu sínu - alveg eins og skemmtilegi og bikasvarti krumminn sem er einn klárastur fugla.

...og nú var enn eitt afmælið á enda og þreyttu og sælu hjónin komu sér fyrir og voru alsæl yfir því að geta loksins haldið hátíð HEIMA.

Húsmóðirin var ekki viss með  nákvæmnisáráttuna en vissi að hér fór mikill karakter líkt og öll hennar börn. Forseti, bankastjóri, læknir eða lögga - já drengnum yrði allt til lista lagt - innst inni vissu þó foreldrarnir að það mikilvægast hlyti að vera hamingjufundurinn og gleðin sem skein af barninu - með hamingjuna í farteskinu er nefnilega allt mögulegt :) 

Til hamingju Þorgrímur Nói - 3 ára!!!!!

Allt í einu voru tengslin við ræturnar orðnar skýrari í þessi krepputali öllu - þó má ekki skilja það þannig  að húsmóðirin hafi alist upp við slæman kost eða skort - þvert á móti, en nú voru ýmis gömul gildi farin að skjóta upp kollinum - nostalgíuferðin ætlaði engan enda að taka.

Og ungu hjónin lygndu aftur augunum og nutu þess að rifja upp æsku sína fyrir börnunum sínu. 

Og það þurfti ekki mikið til að kalla þessar minningar fram. Lyktin af Royal karamellubúðingsduftinu hafði t.d. ótrúleg áhrif á sálartetrið þessa dagana, og áður en húsmóðurin gat við það ráðið ferðaðist hugur hennar áratugi aftur í tímann - allaleið í bókabílinn fyrir utan Gunnlaugsbúð í Grafarvoginum, hún gat enn fundið fyrir eftirvæntingunni þegar hún leit þar inn í fyrsta sinn, stútfullur bíll af bókum - þvílík snilld! Og hún gat ekki beðið eftir að fá að lesa þær allar, bækur eins og "Franskbrauð með sultu", "Pollýanna" og "Elías" og og og -  og strjúka yfir hverja blaðsíðu og kynnast öllum þeim ótrúlegu persónum sem kveiktu í ímyndunaraflinu....

Hún leit yfir bókasafnið (þar sem hún beið eftir heimasætunni úr tónfræðitíma) og þar mættu henni eitt par af augum svo lík hennar....og hún kannaðist við eftirvæntingarsvipinn þegar úfinn, bráðum 7 ára kollurinn grúfði sig aftur yfir bókina - og þá rann það upp fyrir henni - að framtíðin væri í öruggum höndum.

En e-n veginn hélt lífið nú áfram - því lífið snýst ekki eftir hjóli atvinnulífsins - heldur eftir skilmálum náttúrunnar, og sólin kemur upp og nótt og dagur mætast og börnin halda áfram að vaxa og þroskast og árin að bætast við safn minninganna.

Henni fannst það hafa gerst í gær - þegar þau stigu upp að altarinu -svolítið stressuð og svolítið flissandi yfir þessu stússi öllu - á leið til Danmerkur í nám og algjörlega óviss um hvað framtíðin bæri í skauti sér...

...nema eitt - og það var víst - þau myndu snúa aftur HEIM  - og byggja þar bjarta framtíð um aldur og ævi - börnum sínum til heilla. 

9 ára gömlu brúðhjónin sem höfðu hjúfrað sig saman í sófanum, gengu nú hringinn um íbúðina til að slökkva öll ljós og breiða yfir unga.

Og í eitt örstutt augnablik fannst þeim eins og þau ættu allan heiminn.

...en dansinn átti enn allan hug húsmóðurinnar og það var ekki laust við að hann færi fram á ákveðnu frísvæði þar sem áhyggjur voru látnar víkja fyrir skuldafeni og dráttavöxtum enda búið að greiða fyrir dansinn dýrum dómi og því ekkert annað í stöðunnni en að yppa öxlunum upp og niður og í hálfhring yfir því og láta kroppinn takast á flug.

Hún naut þess að vera aðeins innan um aðrar þroskaðar stelpur og að tjá sig með því tungumáli sem á að vera mannskepnunni svo eðlislægt en er löngu búið að grafa yfir með orðarumsumsum og seðlum og bleðlum karlveldisins og henni datt í hug sú fáránlega hugsun hvernig heimurinn væri í dag ef konur hefðu ávallt verið við völd....

OG karlarnir áttu orðið - fyrir utan félagsmálaráðherrann (en veiklulegt hjal hennar um að hlúa að hvort öðru mátti sín einskins fyrir ofsahrópum pjeningakallanna). Og áfram halda jakkafötin að kæfa andrúmsloftið með  orðum sínum og næla sér öðru hvoru í orð að láni frá formæðrunum..... því nú var mál til komið að spara, græddur er geymdur eyrir og allt það (nema auðvitað hjá þeim sem hlustuðu óvart á ráð jakkafatanna og spöruðu eyrinn á vitlausum stöðum) og því ekki að taka slátur - slátur er íslenskt - slátur er gott - eða jafnvel að prjóna vetrarfötin og já, prjóna bara allar jólagjafirnar í ár  -

Eitt jakkafatið gekk nú svo langt að minna á það í kreppunni hér á árum áður voru KONUR iðnar við að baka bakkelsið enda dýrt að kaupa það tilbúið í bakaríum landsins og enn aðrir gengu svo langt að minnast þess að öll tölfræði sannaði nú það að á tímum erfiðleika legðust konur líka í annarskonar bakstur sem mætti sjá afraksturinn af 9 mánuðum síðar eða um það bil. Enda ekki mikið annað að gera en að reyna að stoppa í öll þau auðu göt sem blöstu nú við í borg Óttans, atvinnuhúsnæði og tóm háhýsi yfirgefin og einmana svo ekki var talað um íbúðir, einbýlishús, búðir, kringlur og bíla.

Það var ekki laust við að húsmóðurin væri reið þessa dagana - samt ekki beint svona reið eins og hún væri að fara að springa - heldur meira svona móðurlega reið út í þetta sláturpartý sem var nú í gangi...því það var greinilega ekki það sama að vera með slátur og að taka slátur.

Og hún hélt áfram að vinna sig í gegnum verkefnabunkann á meðan hún velti því fyrir sér hvað mæðrum jakkafatanna fyndis um uppátæki þeirra.

Og börnin voru í jafnvægi - tóku öllu umrótinu með stóískri ró - það var einna helst að 6 ára drengurinn ætti erfitt með að venjast umferðarmenningunni í stórborginn - hringtorg og bið á ljósum fór ekki vel ofaní viðkvæman magann enda náttúrubarn í sínu eðli - en heimasætan var kát - og kunni að njóta alls þess sem borgarljósin buðu henni í formi afþreyinga, sjopping-möguleika og skvísuferða.

Húsmóðirin horfði á allar þessar breytingar gerjast í fjölskyldunni og skyldi þó að hvar sem þau voru stödd í heiminum þá áttu þau alltaf heima þar sem þau settust að.... og nú loksins var yngsti meðlimurinn kominn í leikskóla og þá var eins og þokunni létti í hugarfylgsnum húsmóðurinnar og með táknrænum hætti for sólin líka að skína fyrir utan gluggan hennar.

Því það er hin mesta þraut hverrar móður að viðurkenna að börnum hennar er betur borgið annars staðar enn í mömmufangi og nú varð að bretta upp ermarnar - því nær 4 mánaða uppsöfnuð vinna lá á skrifborðinu og æmti og skræmti um athygli húsmóðurinnar...

...og hún var ekki búin að gleyma - áragömlum samningi sem undirskrifaður var í skjóli nætur - fyrir rúmum áratug síðan "gleymdu ekki sjálfum þér" - og nú þegar tækifærið var til að koma upp að anda, pústa frá sér áralöngum bleiuskiptum, andvökunóttum og tilfinningarússíbönum sem fylgja fólksflutningum - þá lagðist húsmóðirin undir feld og komst aftur í takt við sjálfið í sér og sveitt og eplarjóð í framan steig hún út frá fyrsta tíma sínum af mörgum í Jazz-dansi.

WHAT A FEELING!!!

 ...og aum í sínum 30 ára gamla skrokk gat hún ekki beðið eftir næsta tíma.

Og nú voru það útilegurnar sem bættust við og það voru auðvitað bara skot-túrar miðað við hringferðirnar síðastliðnu tvö ár - þar sem vegalengdirnar og 1400 kílómetrarnir höfðu öðlast nostalgískan ljóma nú þegar í huga húsmóðurinnar "já, manstu þegar við skutums rétt í helgarferðina forðum ahhhahah - já mikið var maður klikkaður". 

OG hugmyndirnar hrönnuðust upp.... varðandi húsið og verkefni og vinnu og verkefni og sparnað og verkefni og börn og verkefni og það var ekki laust við að húsmóðurinni féllust hendur yfir öllum þessu verkum og verkjaði í hugarfylgsnin yfir að reyna að nótera þetta allt saman niður - því nú a tímum gagnasöfnunnar og Goggle var nær ómögulegt að halda utan um allar þessar flæðandi hugmyndir og upplýsingar. 

Hún leit í aftursætið á bílnum - sá yngsti var loksins hættur að kvarta yfir þessum eilífu stoppum á umferðaljósunum og sá í miðið var hættur að finnast hann vera að hringsnúast á þessum endalausu hringtorgum enda ekki vanur svona stuttum hringferðum. Húsmóðirin hækkaði í útvarpinu og söng klökkum hálsi undir söng Óðins Valdimarssonar  ..."því ég eeeeeer kominn heiiiim"

...og hún blikkaði Esjuna í baksýnisspeglinum.

Og það var eins og við manninn mælt - við hvert viðvik varð nýja heimilið að þeirra - og það var eins og hinn góði andi sem hafði ávalt fylgt þeim hliðhollur - hefði komið með þeim í kössunum - því nú lék hann um hvert skot og börnin skríktu og húsmóðirin trallaði. 

Heimilisfaðirinn var að vísu fjarri góðu gamni - enda varð hann að klára afplánun sína fyrir austan og húsmóðurin átti erfitt með að losna við þá hugsun að þau hin hefðu sloppið fyrr vegna góðrar hegðunar.

Ekki svo að skilja að lífið fyrir austan hefði verið slæm og ó hvað hún saknaði vina sinna, náttúrunnar og já jafnvel fjarlægðanna - sem gera fjöllin svo blá. En það breytt ekki þeirri tilfinningu sem læsti sig um hana núna. Hér var upphafsreiturinn og hér átti þau svo vel heima.

Með forlagatrúna að leiðarljósi hvarf hún c.a 27 ár aftur í tímann, nánar tiltekið í sandkassa í leikskóla í gamla Kópavoginum - og hún ímyndaði sér að þar sætu Gunni og Tóta byggjandi sandkastala, algjörlega óafvitandi að þangað myndu leiðir þeirra liggja saman að nýju - byggjandi annarskonar kastala.

Það er gott að búa í Kópavogi - en enn betra að finnast maður vera loksins kominn heim.

En það útskýrði samt ekki hinn ógurlega kökk í hálsinum sem virtast fara sívaxandi þessa dagana - og næturnar urðu styttri eftir því sem fór að draga nær flutningsdeginum og draumarnir ásóttu  hana....húsmóðirin reyndi að bægja þessu frá sér og skrifaði allt saman á stress og vesen sem fylgir svona flutningsstússi.

Og nú varð hver dagur að dýrmætri minningu sem þurfti að skrásetja og geyma - og hún mundi eftir Frederiksberg fyrir 2 árum síðan - og hvernig hún hafði gengið um hverfið sitt og sogað í sig minningarnar og reynt að festa þær.... lykt, liti, stemmningu og hljóð..... en nú gat hún ekki kreist þetta fram þó hún ætti lífið að leysa. Og kannski var það ástæðan fyrir þessum gífurlega kökki í hálsinum sem reyndi að þrýsta tárunum út -  hún vissi að allt of fljótt yrði dvölin á Egilsstöðum aðeins óljóst minningarbrot sem jafnvel myndi sveipa nostalgískum ljóma um snjóþyngsli í maímánuði.